De aalbes wordt meestal tot de botanische soort Ribes rubrum gerekend, doch de meeste cultuurrassen zijn in werkelijkheid ontstaan uit soortkruisingen tussen Ribes multiflorum, Ribes petraeum en Ribes rubrum. De gecultiveerde aalbessen worden ook wel aangeduid als Ribes sativum (sativum betekent gecultiveerd).

De wetenschappelijke geslachtsnaam Ribes is waarschijnlijk afgeleid van het Arabische woord "ribas", wat zo veel betekent als "zuur smakende plant".

De aalbes wordt in het Nederlandse spraakgebruik al naar gelang de kleur van de bessen onderverdeeld in rode bessen, witte bessen en roze bessen (deze laatste zijn zeldzaam). In botanisch opzicht bestaat er echter geen enkel verschil tussen rode, witte en roze bessen. De zwarte bes wijkt wel af van de aalbes; deze behoort namelijk tot een andere botanische soort met de naam Ribes nigrum.

In FruitLent staan vier aalbessenstruikjes, welke in enkelvoudige spil worden opgekweekt. In FruitLent gaat het om de navolgende vier rassen:

'Red Lake': Dit ras is afkomstig is van de Agricultural Experiment Station van de University of Minnesota (Verenigde Staten) en is in 1933 geïntroduceerd. Het ras rijpt middentijds en geeft een redelijke productie aan lange los gevormde trossen met grote rode bessen. De bessen vallen ten opzichte van andere rassen op door de opvallend zoete smaak. Daardoor wordt 'Red Lake' ook wel gewaardeerd door mensen die andere bessen niet aangenaam vinden. Uit onderzoek is gebleken dat niet een hoge concentratie aan vruchtensuikers de oorzaak is voor de zoete smaak, maar juist het lage gehalte aan zuren. Helaas is het ras was vatbaarder voor de Amerikaanse kruisbessenmeeldauw (Spaerotheca mors-uvae). Het ras wordt commerciëel niet of nauwelijks meer geteeld, maar is voor particuliere tuinen waardevol vanwege de zeer goede smaak.

'Albatros': Dit is een witte bessenras welke afkomstig is van de Texelse kleinfruitteler L. Huisman uit Den Burg. Het ras is onstaan in 1975 en is in 1990 geïntroduceerd. In de beginjaren werd dit ras ook wel 'Witte van Huisman' genoemd. Dit ras is als toevalszaailing ontstaan in een aanplant van 'Red Lake'. Het ras lijkt daarom in alle opzichten op 'Red Lake', met dien verstande dat de bessen en de trossen iets kleiner zijn dan van het moederras, doch wel groter dan van de ouderwetse witte bessenrassen (zoals 'Witte Parel'). Net als 'Red Lake' heeft ook 'Albatros' een heel goede smaak en is deze ook wat vatbaarder voor de Amerikaanse kruisbessenmeeldauw. Door de zeer goede smaak waardevol voor particuliere tuinen.

'Gloire des Sablons': Dit ras is een roze bes van Franse herkomst (1854). Het ras rijpt tamelijk vroeg tot middentijds en geeft een goede opbrengst met middellange trossen met tamelijk grote lichtroze doorschijnende bessen. Net als de twee bovenomschreven rassen smaken de bessen goed. Roze bessen zijn een zeldzame verschijning: omdat er van de zijde van consumenten weinig belangstelling is voor dergelijke vaalroze bessen, worden ze beroepsmatig (vrijwel) niet geteeld. Het is derhalve een echte liefhebbersplant.

'Red Poll': Dit is een betrekkelijk nieuw Engels rode bessenras, welke is ontstaan uit een kruising van 'Red Lake' met een selectie welke is onstaan uit Ribes longeracemus x Ribes multiflorum. Het ras valt op door de extreem lange trossen. Met name bij jonge struiken zijn de trossen zeer lang (40 tot 60 bessen per tros, ofwel 15 tot 20 cm lang), maar ook aan het oudere hout worden nog redelijk lange trossen gevormd. De tamelijk donkerrode bessen rijpen laat en hebben een zure smaak. Het ras is weinig gevoelig voor bloem- en vruchtrui. 'Red Poll' is resistent tegen bladvalziekte, maar in de eerste groeijaren enigszins vatbaar voor meeldauw op de jonge scheuten.

De aardbeiboom (Arbutus unedo) is een groenblijvende struik welke behoort tot de heidefamilie (Ericaceae). Zij is inheems in het Middellandse Zeegebied en langs de Atlantische kust tot Zuidwest-Ierland. Zij wordt geteeld in Frankrijk, Griekenland, Italië, Spanje en China. In Nederland is de plant winterhard tot minus 15 graden Celcius. In Nederland houdt zij van een beschutte zonnige standplaats met niet te veel wind. Hoewel de meeste familieleden uit de Ericaceae van zure grond houden verdraagt de aardbeiboom ook minder zure grond, maar de grond moet wel goed doorlatend zijn.

De aardbeiboom heeft niets met aardbeien te maken, doch wordt zo genoemd vanwege de (vermeende) gelijkenis van de vruchten met die van een aardbei.

De stevige glanzende lancetvormige bladeren van de aardbeiboom hebben een gezaagde rand. De bloemen groeien in trossen aan het eind van de scheuten en bloeien pas in het najaar, op het moment dat andere bomen zich opmaken voor de winter. Dit betekent dat de jonge vruchtjes aan de struik overwinteren en pas in het opvolgende jaar uitgroeien tot 2 à 2½ cm grote vruchten met een harde knobbelige schil. De vrucht rijpt van geel naar roodbruin. Het vruchtvlees is geel van kleur en smaakt zurig en is weinig aromatisch. Door de harde knobbelige schil lijken de vruchten meer op een litchi dan op een aardbei. Het duurt ongeveer een jaar voordat de vruchten rijp zijn en daardoor zie je dus bloemen en vruchten terzelfde tijd aan de plant.

De vruchten worden in het buitenland wel gebruikt bij de bereiding van sommige wijnen en likeuren, of soms verwerkt tot jam. In de Algarve (Portugal) wordt van de vruchten (legaal en illegaal) een drank met de naam Medronho gedestilleerd met een zeer hoog alcoholpercentage: 45 tot 60% en soms nog hoger. De vrucht is in Nederland in blik verkrijgbaar bij sommige etnische winkels. De bloesem levert een licht bittere honing op.

De wetenschappelijke naam Arbutus unedo behoeft nog enige toelichting. De naam Arbutus is een samenstelling van het Keltische Ar wat ruig (behaard), maar ook wrang betekent, en butus, wat struik betekent. Dit naar aanleiding van de wrange smaak van de vruchten en bladeren. Het woord unedo is afgeleid van unus (één) en edere (eten), ofwel: éénmaal eten. Wie ze dus éénmaal gegeten heeft, heeft er vervolgens genoeg van !

Deze bijzondere boom staat in het siertuingedeelte van FruitLent en is daar in de zomer van 2007 geplant. De boom droeg in 2008 voor het eerst vruchten en zoals u hieronder kunt zijn, zijn deze zeer fotogeniek:

In FruitLent is één citroenenboom (Citrus limon) aanwezig. Het betreft een geënte boom van het oude Italiaanse ras 'Lunario'. Dit ras geeft langwerpig gevormde vruchten en wordt ook wel 'Quattro Stagioni' ofwel de vierjaargetijden-citroen genoemd, omdat zij bij elke groeispurt opnieuw bloemen geeft en dus dikwijls tegelijkertijd bloemen en vruchten draagt.

Omdat de citroen in het Nederlandse klimaat niet winterhard is, staat de boom in FruitLent in een grote pot en overwintert deze 's winters op een vorstvrije plaats. Citrusplanten houden ervan om 's winters niet te warm te overwinteren, bij voorkeur overdag niet warmer dan 12 graden Celcius.

Citrusplanten hebben in het Nederlandse klimaat vaak last van chlorose (gele bladverkleuring) doordat bepaalde mineralen bij lagere temperaturen moeilijk kunnen worden opgenomen. Ook kan aantasting door schildluizen een hardnekkig probleem zijn. Vanwege deze citrus-gerelateerde problemen hebben wij eind 2010 besloten om onze citroenboom uit de collectie van FruitLent te verwijderen.

De framboos wordt tot de botanische soort Rubus idaeus gerekend.

Er wordt onderscheid gemaakt tussen zomerframbozen en herfstframbozen. De zomerframboos vormt vruchten aan de zijscheutjes die groeien aan het hout dat de vorige zomer is gegroeid. Zomerframbozen rijpen in het normale seizoen dat loopt van eind juni tot begin augustus, al naar gelang het ras. De herfstframboos daarentegen vormt vruchten aan de toppen van de scheuten die in dezelfde zomer zijn gegroeid. Daardoor rijpen herfstframbozen later: de vroegste herfstframbozen sluiten qua oogsttijdtip aan op de laatste zomerframbozen. De oogst van herfstframbozen loopt vervolgens door tot in het najaar wanneer de weersomstandigheden te slecht worden. Omdat de bloeiperiode van herfstframbozen grotendeels valt buiten de vlucht van de frambozenkever, blijven herfstframbozen grotendeels verschoond van de bekende wormpjes in de vruchten. Na de oogst kunnen bij herfstframbozen alle scheuten met de grond gelijk worden afgesnoeid. Dit kan bij zomerframbozen natuurlijk niet, omdat er anders het jaar erna geen oogst zou zijn.

In FruitLent zijn in een verloren hoek twee speciekuipen ingegraven; deze kuipen moeten ervoor zorgen dat de frambozen niet gaan woekeren. In deze speciekuipen zijn vier rassen herfstframbozen geplant, waarvan twee roodvruchtige rassen en twee geelvruchtige rassen: in elke kuip staat één roodvruchtig en één geelvruchtig ras door elkaar. De volgende vier rassen zijn aanwezig:

'Heritage': Dit ras is afkomstig is van het New York State Agricultural Experiment Station in Geneva, New York State, Verenigde Staten. Het ras ontstond uit een kruising van ('Milton' x 'Cuthbert') x 'Durham' en werd in 1969 geïntroduceerd. Het is een sterke groeier met een hoge productie aan middelmatig grote stevige rood gekleurde vruchten met een goede smaak. Er zijn ook enkele geelvruchtige mutanten van 'Heritage' bekend: 'Goldie', 'Kiwi Gold' en 'Great-N-Gold'. Geen van deze geelvruchtige mutanten is in FruitLent aanwezig.

'Fallgold': Dit ras is afkomstig is van professor Elwyn M. Meader uit New Hampshire (Verenigde Staten) en werd in 1967 geïntroduceerd. Het ras groeit niet zo sterk en geeft een matige opbrengst aan tamelijk grote geel gekleurde zachte vruchten die buitengewoon zoet smaken.

'Autumn Bliss': Dit ras is afkomstig van het East Malling Research Station (Horticultural Research Institute), Kent, Engeland. Het ras heeft een complexe afstamming en werd in 1983 geïntroduceerd. Het is een sterke groeier met een goede opbrengst aan tamelijk grote, tamelijk stevige, vrij donkerrood gekleurde vruchten met een goede smaak.

'Golden Bliss': Dit is een geelvruchtige mutant van 'Autumn Bliss'. In de meeste kenmerken lijkt 'Golden Bliss' op het oorspronkelijke moederras, met dien verstande dat de vruchten oranjegeel van kleur zijn en ook de planten geen anthocyaan in de takken hebben. Hierdoor hebben de takken een meer bleekgroene kleur dan van het moederras. De vruchten van 'Golden Bliss' zijn steviger doch smaken minder zoet dan die van 'Fallgold'.

De honingbes wordt gerekend tot de botanische soort Lonicera caerulea. Binnen deze soort wordt wel onderscheid gemaakt tussen Lonicera caerulea var. edulis en Lonicera caerulea var. kamtschatica (deze laatste ook wel kortweg: Lonicera kamtschatica). Dit onderscheid wordt echter niet overal gehanteerd en de namen worden vaak ook door elkaar gebruikt, waardoor sprake is van verwarring en onduidelijkheid.

Met de geslachtnaam Lonicera is in ieder geval wel duidelijk dat het gaat om een nauwe en eetbare verwant van de kamperfoelie. De naam honingbes is kennelijk een zeer vrije vertaling van de Engelse naam voor kamperfoelie: Honeysuckle. Deze vrije vertaling vinden we eigenlijk niet zo goed gekozen, want naar honing smaken de vruchtjes van de honingbes in ieder geval zeker niet.
De plant staat ook wel bekend onder de namen meibes, junibes, blauwe honingbes, blauwe haagbes of Siberische bosbes. Ook zijn ze wel bekend onder de Duitse naam "Maibeeren". In dit rijtje alternatieve namen zien we er enkele staan die de lading veel beter zouden dekken dan de naam honingbes. Zo lang de meeste Nederlandstalige bronnen echter uit gaan van de naam honingbes, volgen we op deze website deze naamgeving (met enige tegenzin).

De honingbes is inheems in oost-Rusland, in Siberië, de Kaukasus, in het noorden van China en op de eilanden rondom de Zee van Ochotsk (Koerilen en Sachalin). De wetenschappelijke naam 'kamtschatica' verwijst naar het oost-Siberische schiereiland Kamtschatka.

Door het omschreven herkomstgebied is de honingbes extreem winterhard (tot minus 40 à 45 graden Celcius) en heeft de plant een korte vegetatieperiode: tussen bloei en afrijpen van de vruchten zit slechts drie maanden. De geelwitte klokvormige bloempjes bloeien al heel vroeg in het seizoen, namelijk al in maart als de meeste andere bomen en struiken nog kaal zijn. De vruchtjes rijpen reeds vanaf eind mei tot in juni. Daarmee is de honingbes één van de vroegst rijpende fruitgewassen die in Nederland kan worden gekweekt. Ondanks het zeer vroege bloeitijdstip, treedt nachtvorstschade aan de bloemen gewoonlijk niet op. De bloemen kunnen namelijk vorst tot minus 8 graden Celcius doorstaan.

De vruchtjes van de honingbes zijn langwerpig van vorm, 1 tot 2 cm lang en wegen gemiddeld ½ tot 2 gram. Ze zijn blauw van kleur en hebben een sterke waslaag. Het vruchtvlees is groen van binnen. De smaak is zoetzuur en doet wat denken aan die van blauwe bessen (trosveenvessen, Vaccinium corymbosum).

Voor het overige heeft de honingbes niets te maken met blauwe bessen. Zij hebben dan ook geen zure grond nodig zoals bij blauwe bessen. Honingbessen zijn tevreden met een normale bodem, mits deze voldoende vochtig is. Qua bemesting stellen ze ook weinig eisen.

De struiken van de honingbes hebben meestal een rechtop groeiwijze, doch groeien niet erg snel. De struiken worden na verloop van jaren niet hoger dan 1 tot 1½ meter. Elke struik heeft ongeveer één vierkante meter aan ruimte nodig. De snoei lijkt op die van zwarte bessen, waarbij het oude hout regelmatig wordt vervangen door nieuwe scheuten die in het hart van de struik ontstaan.

Door de korte vegetatieperiode sluit de groei al vroeg in het seizoen af. Het loof wordt ook al vanaf eind augustus / begin september vaal en valt relatief vroeg af. Deze korte vegetatieperiode zien we ook bij andere gewassen die uit arctische gebieden afkomstig zijn, zoals bij de poolbramen (elders op deze pagina).

Er zijn geen ziekteproblemen bij de teelt van honingbessen. Wel zullen de rijpende vruchtjes moeten worden afgeschermd van de vogels.

Voor de beste vruchtzetting is het aan te bevelen om minimaal twee verschillende rassen met gelijke bloeiperiode bij elkaar aan te planten. Veel rassen verschillen onderling op het oog overigens minimaal. Bij beproevigen kunnen wel kleine verschillen tussen de rassen worden vastgesteld in de gemiddelde grootte van de vruchtjes en in de opbrengstcapaciteit per struik. Volgens Duitse proefgegevens bedraagt de opbrengst van zesjarige struiken zo'n 2,0 tot 2,7 kg per struik.

In FruitLent zijn sinds het najaar van 2008 drie struikjes aangeplant van de navolgende rassen:

'Maistar': Deze zou behoren tot de botanische variëteit Lonicera caerulea var. edulis. Het ras is onder de naam 'Maistar' op de markt gebracht door Häberli Obst- und Beerenzentrum AG te Neukirch-Egnach in Zwitserland. Bloeit gelijk met 'Amur'. De vruchtjes rijpen al erg vroeg, vanaf eind mei. Rijpe vruchtjes vallen gemakkelijk van de struik. De vruchtjes hebben aan de bloemzijde een spits uiteinde en een wat onregelmatige vorm. De vruchtjes hadden in 2010 een gemiddeld vruchtgewicht van 0,6 gram.

'Amur': Deze zou ook behoren tot de botanische variëteit Lonicera caerulea var. edulis. Het ras is afkomstig van het Research Institute of Fruit and Decorative Trees (RIFDT) in Bojnice (Slowakije) en werd geselecteerd uit vrij bestoven zaailingen van het Russische ras 'Gerda'. Geïntroduceerd in 2001. Ten opzichte van 'Maistar' hebben de bladeren in het voorjaar iets meer roodbruine verkleuring. 'Amur' bloeit gelijk met 'Maistar', doch geeft iets grotere vruchtjes die iets later rijpen (juni). De vruchtjes hebben aan de bloemzijde een stomp uiteinde en lopen dus niet uit in een puntje, zoals die van 'Maistar'. De vruchtjes hadden in 2010 een gemiddeld vruchtgewicht van 1,0 gram.

'Kiev No. 8': Deze zou behoren tot de botanische variëteit Lonicera caerulea var. kamtschatica. In ieder geval zien de struiken er met hun grijsgroene licht behaarde bladeren en wat gespreide groeiwijze anders uit dan die van 'Maistar' en 'Amur', waarin steun kan worden gevonden voor de opvatting dat het hier inderdaad zou gaan om een andere botanische variëteit. Het ras staat ook bekend onder de Amerikaanse merknaam 'Blue Velvet' ® en is afkomstig uit de USSR botanische tuin van Kiev (Oekraïne). Het gaat van origine om een selectie van de Monero, Iturup of Kunashir eilanden. Bloeit relatief laat, duidelijk later dan 'Maistar' en 'Amur'. Geeft verhoudingsgewijs grote dikke vruchtjes die wat later rijpen. De vruchtjes hadden in 2010 een gemiddeld vruchtgewicht van 2,1 gram.

   

De kerspruim, of ook wel myrobalaan genoemd, is géén kruising tussen een kers en een pruim, zoals de naam zou kunnen suggereren. Het betreft een zelfstandige botanische soort met de naam Prunus cerasifera. Deze soort heeft vrijwel zeker aan de wieg gestaan van de Europese cultuurpruim (Prunus domestica).

De kerspruim is eveneens bekend als fruitgewas en geeft kleine vruchten ter grootte van een kers (zie daar de naam), welke echter over het algemeen minder smaakvol zijn dan die van de Europese cultuurpruim. Daarom is de kerspruim als fruitgewas niet bijzonder populair, alhoewel er in het buitenland wel diverse rassen bestaan die speciaal voor de vruchtdracht zijn bedoeld.

Meer populariteit heeft de kerspruim gekregen als onderstam voor het enten van Europese cultuurpruimen of voor het enten van sommige andere Prunus-fruitsoorten. Er zijn derhalve speciale rassen uitgeselecteerd die alleen als onderstam worden toegepast, zoals bijvoorbeeld het onderstamras 'Myrobalan B'.
Lees hier verder de toepassing van kerspruim als onderstam.
En van het Spaanse ras 'Adara' is bekend dat deze kan worden gebruikt als tussenstam, waarmee bestaande Japanse pruimen-, perziken- of nectarinebomen kunnen worden omgeënt naar zoete kersen. En het nieuwe Californische ras 'RI-1' wordt ook toegepast als universele tussenstam voor zoete kersen die daarmee kunnen worden geënt op diverse gangbare pruimen- en perzikonderstammen.

Tot slot worden bepaalde rassen van de kerspruim als sierboom toegepast.

Dit laatste is ook in FruitLent het geval, want van het bekende sierras 'Nigra' zijn in het voorjaar van 2007 twee bomen aangeplant welke aan een speciaal daarvoor opgerichte gegalvaniseerd stalen stelling als leiboom worden opgekweekt in een palmet-vorm. Het ras 'Nigra' bloeit in het voorjaar al vroeg en zeer rijk met fraaie roze bloesems, gevolgd door prachtige donkerrode bladeren. Qua vruchtzetting is de 'Nigra' niet erg uitbundig; zij draagt gewoonlijk namelijk slechts enkele vruchtjes. Deze hangen met een tamelijk lang en dun steeltje aan de boom en vallen met hun donkere paarsrode kleur tussen het blad nauwelijks op. De vruchtjes rijpen eind juli / begin augustus. Het vruchtvlees is ook rood van kleur, vrij week, heeft een vast zittende kleine steen en een niet al te uitgesproken zoete tot friszure smaak met een vrij harde zurige schil.

Het ras 'Nigra' wordt vanwege de rode bladkleur en de fraaie bloei veel als tuin- en parkboom toegepast.

Het krentenboompje (of rotsmispel of Amerikaans krentenboompje) behoort tot het geslacht Amelanchier. Dit geslacht is inheems in de gematigde gebieden van het noordelijk halfrond. De meeste Amelanchier-soorten komen van origine uit Noord-Amerika, terwijl enkele soorten inheems zijn in Europa en Azië.

Voor de in Europa gecultiveerde krentenboom wordt meestal de botanische naam Amelanchier lamarckii gebruikt. Deze zou in de 17-de eeuw in Europa geïntroduceerd zijn vanuit Noord-Amerika, mogelijk uit het oosten van Canada. De soort komt daar in het wild echter niet voor en daarom wordt wel verondersteld dat het gaat om een soortkruising tussen Amelanchier laevis en Amelanchier arborea (of eventueel Amelanchier canadensis). Deze soortkruising wordt ook wel wordt aangeduid als Amelanchier x grandiflora (oude synoniemen: Amelanchier botryapium lanceolata en Amelanchier canadensis grandiflora).

Krentenboompjes zijn winterharde heesters die weinig nieuwe scheuten vormen, maar de neiging hebben via hun hoofdtak door te groeien tot een meerstammige boomvormige struik. Het krentenboompje heeft 3-7 cm lange bladeren, die in de herfst een prachtige oranjerode herfstkleur hebben. De witte bloemen zitten in trossen en verschijnen in overvloed. De bloemen worden opgevolgd door de roodblauw verkleurende eetbare bessen die in de eerste helft van juli afrijpen. Ze worden ongelijktijdig rijp, zodat groene, donkerrode en blauwzwarte vruchtjes door elkaar aan de struik voor komen. Wie krenten wil eten, zal dus regelmatig de struik moeten afzoeken naar rijpe vruchtjes. De vogels doen dit echter ook en zijn daarbij meestal sneller: zonder vogelafweer komt u daarom meestal niet aan het proeven van de krenten toe. De krent is van nature zoet van smaak. Er kan jam van worden gemaakt of ze kunnen gedroogd worden, zodat ze later in compote kunnen worden gebruikt. Of ze kunnen worden gebruikt als vervanger van echte krenten.

Het krentenboompje heeft tijdens de bloei en in de herfst een hoge sierwaarde en wordt om die reden veel in tuinen en parken toegepast.

In het fruittuingedeelte van FruitLent is in het najaar van 2005 een krentenboompje van het ras 'Ballerina' aangeplant. Dit ras is wat productiever omdat deze wat meer en wat grotere bessen geeft. Bovendien is dit ras minder vatbaar voor aantasting door meeldauw.

Dit gewas behoort tot het bramengeslacht en is ook wel bekend als: Noordse braam, Arctische braam, Arctische framboos of Zweedse akkerbes. Ook staan ze wel bekend onder de Duitse naam "Allackerbeeren".

Bij de gecultiveerde poolbraam gaat het om de botanische soort Rubus arcticus subsp. x stellarcticus die in 1980 voor het eerst werd beschreven. Deze gecultiveerde ondersoort is ontstaan uit de kruising van twee natuurlijke ondersoorten van de poolbraam, namelijk: de Zweedse poolbraam (Rubus arcticus subsp. arcticus) en de Amerikaanse poolbraam (Rubus arcticus subsp. stellatus). Deze laatste groeit in het westen van Alaska.

De kruising is in de periode 1953-1978 ontwikkeld door professor Gunny Larsson van de Swedish University of Agricultural Science (Vasterbotten, Zweden). Volgens Larsson heeft de kruising de beste eigenschappen van de beide ouders geërfd en is de kruising bovendien superieur aan de beide ouders. De kruising bloeit uitbundiger en in een kortere periode en de oogst is groter dan bij één van de ouders. De gecultiveerde poolbraam erfde van de Zweedse poolbraam het specifieke aroma van de vruchten en van de Amerikaanse poolbraam de groeikracht en de uniforme rode kleur en de geur van de bloemen.

Poolbramen vormen 10 tot 30 cm hoog groeiende ongestekelde struikjes met sterke drang tot uitlopervorming. De planten groeien derhalve als een bodembedekker. Om overwoekering met onkruid te voorkomen moeten ze op korte afstanden van elkaar worden aangeplant.

Na de fraaie donkerroze bloemen vormt de plant kleine eetbare rode braamachtige vruchten, die in juli afrijpen. De vruchten smaken aangenaam zurig en zijn aromatisch. Ze zijn geschikt voor verse consumptie en voor verwerking. Gerechten waarin poolbramen zijn verwerkt moeten worden gezien als exclusief.

Doordat poolbramen van origine in arctische gebieden groeien, hebben de planten een korte vegetatieperiode. Hierdoor stopt de plant reeds vroeg met groeien en begint daarna geel te worden. Een dergelijke korte vegetatieperiode zien we ook bij andere gewassen die uit arctische gebieden afkomstig zijn, zoals bij de Honingbessen (elders op deze pagina). Door de korte vegetatieperiode is de plant eigenlijk alleen fraai rondom de bloeiperiode. Alhoewel de bloemen van de gecultiveerde poolbraam tweeslachtig zijn, zijn deze niet zelfbestuivend. Daarom is voor de vruchtzetting het aanplanten van minimaal twee verschillende rassen noodzakelijk. Omdat de struikjes laag blijven, is de opbrengst per m² verhoudingsgewijs laag. Het gewas heeft daardoor in Nederland geen commerciële waarde.

Poolbramen zijn wel gebruikt in veredelingsprogramma's voor frambozen, waarbij is getracht het exclusieve poolbramen-aroma in nieuwe frambozenrassen in te kruisen. De aldus ontstane hybride wordt wel aangeduid met de naam nectar-framboos, waarvan 'Heija' (1975) en 'Heisa' (1981) bekende rassen zijn.

In FruitLent zijn in het voorjaar van 2008 in het siertuingedeelte twee verschillende gecultiveerde poolbramen aangeplant naast de aanwezige vijver. Er is gekozen voor twee verschillende rassen in verband met de bestuiving, te weten:

'Linda': Ontwikkeld door professor Gunny Larsson en geïntroduceerd in 1980. Rijpt het eerste en heeft de donkerste en meest aromatische bessen.

'Beata': Ontwikkeld door professor Gunny Larsson en geïntroduceerd in 1982. Geeft een goede oogst van goede bessen.

Alhoewel de 'Linda' en 'Beata' in FruitLent in het voorjaar van 2009 tegelijktijdig bloeiden, werden er desalniettemin geen vruchten gevormd. Het heeft er veel van weg dat deze poolbramen in FruitLent moeten worden gezien als een leuke botanische curiositeit, zonder dat deze een werkelijke fruitteeltkundige waarde hebben. Ook in 2010 werden geen vruchten gevormd. Mogelijk zijn de twee struikjes toch niet van twee verschillende rassen, waardoor de bestuiving te wensen over laat ?